دل نوشته های کربلایی علی

چند ماهی نیستم :

انشالله با اشعار تازه برمیگردم :

سلامت و شاداب باشید ::

میشه عشقی رو سالها بدوش کشید

میشه از آب گل آلود ماهی بیرون کشید

میشه از لطف وجود کام زندگی گرفت

میشه بدیهای روزگار رو ندید گرفت

اسم تو از لبم افتاد

مهر تو از دلم افتاد

تو میخواستی که جداشی

با من عاشق نباشی

با تو موندن فایده نداشت

عشقمون دیگه ثمر نداشت

اولین بهارمون بود

دلامون ز هم چه خون بود

تو بهار عشقمون خزون اومد

فال قهوه مون بد در اومد

ما شدیم سنگ و شیشه

دلامون با هم آشتی نمیشه

دیگه حرفی نداریم واسه گفتن

بهاری نیست واسه شکوفتن

بینمون عشق و احساس خیلی سرده

مثل آه و مثل درده

راهی نیست واسه آشتی

تو برام آبرو نذاشتی

راه مون خورده به بن بست

بینمون مگه علاقه ی هست

ما شدیم یه درس عبرت

افتادیم توی غربت

فرش قرمز جلوی پات میزارم

کوچه رو آب و جارو میکنم

واسه  اون قد و بالات جونم مو نذر میکنم 

تا بیای تو رو تو آغوش بگیرم

من از اون موج لبات کام بگیرم

تو بیا تا من غرق احساس بشم

بین دستتات گل مریم و گل یاس بشم

تو بدون فدای اون چشات منم

اونی که فدات میشه بدون منم 

انشالله با اشعار تازه بر میگردم ::

کاش این وابستگی هرگز جدایی نداشت

کاش شروع این رفاقت حسرتی در پی نداشت

کاش سلاممون علیک داشت

کاش علاقه مون ثمر داشت

کاش علاقه مون شدید میشد

لحظه ی دیدارمون نزدیک میشد

کاش علاقمون سفت و سخت بود

باشه قبول اگر چه دیدار میّسر نبود

کاش میشد مرحم اون دلت شم

کاش میشد سنگ صبور تو شم

من حرف دلم رو گفتم

امّا جواب رد شنوفتم

دانی که ز روح جدا خواهی بود

هم نفس باد صبا خواهی بود

حسرت و آه هرگز نیاید به کار

تشنه لب تو قتلگاه منتظره فاطمه ی

میرسد بگوش صدای مادرت حسین^(ع)

که میگفت غریب مادر است حسین^(ع)